การชะล้างพังทลายของดินบริเวณลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา เกิดจากการใช้ที่ดินเพื่อกิจกรรมต่างๆ ในบริเวณพื้นที่ต้นน้ำที่มีความลาดชันสูง โดยขาดมาตรการการอนุรักษ์ดินและน้ำที่เหมาะสม เช่น การเกษตร การทำเหมืองแร่ ฯลฯ พื้นที่เหล่านี้มักจะพบอยู่โดยทั่วไปบริเวณเทือกเขาบรรทัดและภูเขาทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของพื้นที่ลุ่มน้ำ การใช้ที่ดินรูปแบบดังกล่าวส่งผลกระทบต่อระบบทรัพยากรธรรมชาติ และสภาพแวดล้อมของพื้นที่ลุ่มน้ำอย่างชัดเจน เช่น การสูญเสียหน้าดินที่มีธาตุอาหารและอินทรียวัตถุ ทำให้ดินเสื่อมโทรมลง ไม่สามารถทำการเกษตรได้อย่างมีประสิทธิภาพในระยะยาว นอกจากนี้ตะกอนของดินที่ถูกชะล้างจะถูกพัดพาไปทับถมตามลำธาร แม่น้ำ ลำคลอง ทำให้เกิดการตื้นเขิน ไม่สามารถเก็บกักน้ำไว้เพื่อใช้ประโยชน์ได้ รวมทั้งส่งผลต่อการตื้นเขินของทะเลสาบสงขลาซึ่งเป็นปัญหาอยู่ในปัจจุบัน การวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อกำหนดพื้นที่ที่เกิดการชะล้างพังทลายของดินบริเวณลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา ได้ใช้เทคนิคการซ้อนทับแผนที่ (Overlay) ของระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ร่วมกับสมการการสูญเสียดินสากล (Universal Soil Loss